یادداشت های : غیرکاغذی

نشد ديگه! مثل اينكه مجبورم بي خيال اينجا بشم. گفته بودم كه !
پي نوشت: اگه يه جاي جديد واسه خودم دست و پا كردم، به اونهايي كه احساس كنم بايد بگم حتماً ميگم.

دخترهاي شصت و دويي خيلي از پسرهاي شصت و دويي بزرگتر ديده ميشن.
اينو از يه پسر شصت و دويي قبول كنيد !

ميگم، خداييش اين وبلاگ هم چيز توپيه ها! يهويي يه اتفاق جالب برامون مي افته، يا يه جمله قلمبه سلنبه مياد تو ذهنمون، اونوقت مي گيرم ميزاريمش تو وبلاگ. بعد كلي آدم ميان كامنت ميزارن. به به چه جالب، آقا چقدرشما كارت درسته، خداييش خدايي و از اين جور اضافات. بعدش همينجوري ما هي اعتماد به نفسمون ميره بالا و جدي جدي پيش خودمون فكر ميكنيم خري شديم !
به جون نازنين به سالم بودن خودمون شك دارم !

اين دوربينم هم ديگه اعصاب منو بهم ريخته. لامصب هيچ جور عكسي نميشه باهاش بگيري! زوم كه تقريباً ميشه گفت اصلاً نداره. تو شبم كه خيلي مزخرف عكس مي گيره، اصلاً هيچي ديده نميشه.
هر عكسي رو ميخوام تو فتوبلاگ بزارم، مجبورم يك ساعت با فتوشاپ روش كار كنم تا قابل ديدن بشه.
اين همه ايده و فكرم تو ذهنمه، ولي مگه ميشه با اين دوربين آشغالي پيادشون كنم. البته دوربيني كه فقط هشتاد هزار تومان بابتش پول خورده نميشه انتظار بيشتر از اين داشت.
خداييش خوش به حالي اونهايي كه دوربينهاشون گرون قيمته و ميتونن هر عكسي دلشون خواست بگيرن.

چند وقتيه كه جرات نمي كنم هر چيزي كه دلم ميخواد رو اينجا بنويسم.
خوب خيلي سخته كه كلي آدم بشناسنت، بعد بازم بخواي هر چي دوست داري بنويسي! نميشه ديگه ! بخصوص اگه اينها افراد خانواده ات باشند.
دو راه بيشتر ندارم، يا اينكه بي خيال اينجا بشم برم يه جاي ديگه جور و پلاسم رو پهن كنم، يا اينكه بزنم به پر روئي و شتر ديدي، نديدي !
فعلاً شما اينجا رو دريابيد تا ببينيم خدا چي ميخواد !