یادداشت های : غیرکاغذی

من به محمد ابراهيم همت می‌گويم بسيجی. كه تمام زندگيش را، روز به روز و نه يك‌باره گذاشت پای اين كه زباله‌ای مثل صدام حسين نتواند بيايد در سعدآباد بنشيند نم‌نم عرق بخورد و ام كلثوم گوش كند و رقص عربی دخترهای ايرانی را تماشا كند. من به محمد بروجردی می‌گويم بسيجی. كه درست آن وقت كه در كردستان هر كس اول اسلحه می‌كشيد و با تمام كينه می‌زد و بعد نگاه می‌كرد ببيند كه را زده است، آن قدر ايستاد و به مردم خدمت كرد كه شد مسيح كردستان. من به امير رفيعی می‌گويم بسيجی. كه وقتی همه از خرمشهر رفتند گفت من می‌مانم و تا گلوله داشته باشم زمين‌گيرشان می‌كنم. با دو پايی كه از شدت زخم گلوله و تركش مثل دو زائده ازش آويزان مانده بودند ماند و تا گلوله داشت نگذاشت عراقی‌ها جلو بيايند. من به رضا دشتی می‌گويم بسيجی. كه وقتی از شناسايی خرمشهر در اشغال برمی‌گشت دوستانش به اشتباه زدندش و آن يك ساعتی را كه زنده بود يك آخ نگفت مبادا رفقاش ازش خجالت بكشند

واقعا دست مریضا! چقدر این مطلب کورش علیانی حرف دل من بود. فقط یکی مثل اون اینقدر قشنگ میتونه راجع به این موضوع بنویسه

... بمب گوگلی هم مثل اینکه عمل کرده ! arabian gulf

واقعا ناراحت کننده است که از بین 5 شبکه تلویزیونی صدا وسیما، در 24 ساعت پخش شبانه روزی، حتی نیم ساعت روزانه در مورد موضوع کامپیوتر، اینترنت و کلا حوزه فناوری اطلاعات برنامه نشان داده نمی شود. این رو به این خاطر نمی گم چون رشته تحصیلی من در این مورد هست. به هیچ وجه! اگر واقعا در عصر حاضر ندانستن علوم کامپیوتری در حوزه کاری هر فرد مساوی با بیسوادی است پس لابد باید اکثر مردم کشور ما بیسواد باشند.! متاسفانه عدم اطلاع رسانی از طریق صدا و سیما که پر بیننده ترین رسانه هم در ایران است باعث شده که هنوز این تکنولوژی که در اکثر کشورهای دنیا چندین ساله که در امور روزانه مردم هضم شده برای ما یک تکنولوژی جدید و نوپا محسوب بشه. البته در کشوری که به جای پذیرفتن یک تکنولوژی جدید به مقابله با اون میاد انتظار بیشتر از این نمیشه داشت و این یک امر کاملا عادیه. متاسفانه این ها همه محدودیت هایی است که خود با وابسته کردن مان به این رسانه ها بوجود اوردیم. وخودمان نیز باید این محدودیت ها را از بین ببریم

از روز اولی که تو وبلاگ مهدی خبر بیماری پسرش مانی رو خوندم تا به امروز با دلهره و اضطراب عجیبی هر روز صبح به وبلاگش سر میزدم. و پی گیر ماجرا بودم. تا اینکه بالاخره امروز این خبر ناراحت کننده رو خوندم

یه حسه عجیبی دارم. فقط میدونم خیلی سخته. خیلی از ماهایی که هنوز ازدواج نکردیم و تو این شرایط قرار نگرفتیم ، مطمئنا نمی تونیم احساس مهدی رو درک کنیم. ولی همین قدر میدونم که تحمل یک همچین مصیبتی واقعا سخته

اصلا اونطوری که فکر می کردیم نشد! چهار سال دیگه هم باید بوش و اون دار و دسته گاو چرونش رو تحمل کنیم. البته منظورم از این تحمل کردن این نیست که کری اگه رئیس جمهور آمریکا میشد برای ما بهتر بود. ( سگ زرد هم برادر شغاله!). به نظر من انتخاب بین بد و بدتر بود. شاید تا قبل از مناظره دوم، کری رو به بوش ترجیح می دادم اما بعد از مناظره دوم اونجایی که کری گفت: (چرا با اینکه ایران خطر اول برای آمریکاست اول به عراق حمله کردید). متوجه شدم اینم از اون حروم زاده هاست که لنگه نداره.